David PeónWeb Personal

David Peón

Patrons de despoboamento rural

Na sección 'Documentos - Academic Papers' acabamos de poñer a disposición de calquer interesado a versión actual, aínda en formato working paper, do estudo por Xosé M. Filgueira e David Peón "Patróns de despoboamento do rural galego". A base de datos do estudo está tamén dispoñible en 'Documentos - Economic data - Galicia'.

 

No artigo levamos a cabo unha análise estatística para contrastar e cuantificar algunhas das observacións clásicas na problemática demográfica de Galicia e a súa polaridade rural – urbana. Primeiro, íllase o efecto arrastre demográfico para identificar distintos patróns de despoboamento a nivel comarcal ao longo das últimas dúas décadas descontado o efecto migratorio histórico. Esta análise mostraría unha visión alternativa do proceso de despoboamento, caracterizada pola conformación dun anel central de dinámica demográfica positiva a partir das cidades galegas de interior.

 

Segundo, profúndase na análise estatística da polaridade rural – urbana cunha medición do papel xogado por diversos parámetros de vertebración xeográfica da poboación galega. A este efecto, resultan determinantes a poboación da cabeceira de comarca –cunha perda de poboación do -0,55% anual nas comarcas con cabeceira inferior a 5.000 habitantes- e a distancia por estrada á máis próxima das sete cidades galegas –cun -0,17% adicional.

 

Terceiro, descontado o efecto arrastre da emigración pasada e vertebración xeográfica do territorio, explícase a evolución das distintas comarcas en función da distribución sectorial do PIB, ao efecto de identificar os sectores económicos que máis axudaron no pasado recente a conter o devalo demográfico das comarcas rurais.

 

Morreu a ortodoxia (a boas horas)

Este blog naceu hai case 3 anos con este artigo: 'Monetizar débeda'. Daquela, propoñer estas cousas era herexía. Sei do que falo: afirmar que o ECB tiña que intervir nos mercados de débeda era iso, intervencionismo puro e duro, aínda que despois de dicir Draghi en xullo de 2012 aquelas famosas verbas, "the ECB is ready to do whatever it takes to preserve the euro, and believe me, it will be enough”, até os liberais aplaudiron. En cambio, aquela medida representou o maior descrédito para esa ideoloxía: en resumo, non son os mercados, senón o ECB, quen di o que o mercado ten que comprar, se a valoración da débeda pública non se corresponde có que a Draghi lle parece correcto. Certo que, dado que a simple ameaza foi suficiente para aplacar o pánico, e débeda a 10 anos e prima de risco correxiron de maneira continua dende entón sen que o ECB tivera que mercar débeda de forma masiva, algúns quixeron facer crer que a ortodoxia seguía vixente.

 

Aqui debo recoñecer, para alegría de todos, que me equivoquei. Sempre pensei que a intervención do ECB era condición necesaria, pero non suficiente, para que o custo da débeda voltara a niveis 'soportables'. En 2013, na miña proxección do stock de débeda pública para os vindeiros anos, estimei que no mellor dos casos o bono a 10 anos baixaría ao 4% (daquela estabamos en torno ao 5% baixando desde o 7%). Lonxe diso, o bono ven de perforar o 2,7% de rendibilidade, o cual significa que a débeda do Estado finánciase (son datos en mercado secundario, pero sirva como aproximación do que pagamos en primario) máis dun 1% máis barato do que se financiou nunca -coa excepción duns meses en 2005.

 

Bono a 10 anos. Fonte: invertia.com

 

Curiosamente, a pesar diso o aumento do stock de débeda pública continuou desbocado este último ano, máis na liña do previsto por min no meu escenario pesimista (o dato inicial do 88,4% de débeda pública en marzo de 2013 pola Comisión Europea finalmente foi 6 puntos inferior, ao non dispoñerse do 100% do rescate bancario). O cual quere dicir que, se pagando a débeda máis barata que nunca a débeda segue aumentando con forza, algo non se está a facer ben.

 

Con todo, a pesar da excelente evolución do mercado de débeda desde as palabras de Draghi, a economía europea segue sen despegar. Levamos meses escoitando que, con tipos case ao 0%, ao ECB non lle quedaría outra que profundar no seu camiño á heterodoxia, e onte foi o día. Algunha das cinco medidas, moi ben resumidas neste artigo de Cinco Días, son fundamentais, determinantes -estimo eu- para a saída da crise, totalmente contrarias á ortodoxia que levan anos defendendo ECB e Bundesbank (tanto monta...) e, dúas delas cando menos, na liña do apuntado no meu artigo de hai 3 anos. En resumo:

 

1.- A medida de baixar tipos ao 0,15% é de cara á galería, para profundar na idea de "poñemos os tipos ao mínimo histórico", pero pouco ou ningún efecto terá xa.

 

2.- A medida do -0,10% no tipo de depósito (para quen ande perdido sobre os 3 tipos de xuro oficiais, podedes ler aqui, senón outro día explico con calma) tamén é, primeiro, un tanto cobarde (optouse pola novidade cualitativa, pero efecto cuantitativo ao mínimo) e, coido, o efecto non será o que algúns pregonan se temos en conta que nas barras libres de liquidez aos bancos dos últimos anos, a banca accedía a tipos do 0,75% - 1% e acto seguido depositaba a metade do prestado ao tipo do 0%. Isto é, no peor da crise estaban dispostos a perder cartos a cambio de dispoñer de liquidez.

 

3.- As medidas fundamentais son, en cambio, as outras tres. Primeiro, o fin da esterilización de débeda: esta é unha das dúas na liña do que dixen hai 3 anos. En 2012 Draghi avisou que "compraría tanta débeda como fixera falta", pero sempre que o facía, retiraba liquidez noutros instrumentos, de maneira que o efecto era inocuo (mellor dito, inocuo non é desde o momento en que compras nuns instrumentos e vendes noutros, pero si de suma cero no diñeiro en circulación). Retirar agora a estirilización é equivalente á monetización de débeda que apuntamos, pero en mercado secundario. Aceptamos pulpo.

 

4.- Segundo, fundamental: levamos anos pedindo que se reactive o crédito. Lonxe diso, cando se prestou aos bancos nas barras libres de liquidez, o diñeiro non chegaba á economía real porque se destinaba á compra de débeda pública. Non se enganen: ese era o obxectivo do ECB, porque entón a urxencia era o mercado de débeda pública. Hoxe, co mercado de débeda moito máis tranquilo, por fin se lanzan: a banca pode pedir prestado ao ECB o triplo do que presten á economía real. Canto máis presten a actividades productivas, máis liquidez poden solicitar. En serio a ninguén se lle ocorreu esto antes?

 

5.- Para min as dúas anteriores son as medidas clave, pero esta terceira si supón un cambio de paradigma (en Europa, en USA vense facendo desde 2009...): financiación directa do ECB ás empresas. Esto, se non é o ECB xogando a ser banca pública, o certo é que se lle parece bastante. De todos xeitos, coñecendo como pensan en Frankfurt, dubido que a cousa chegue a ser un direct lending como en USA. Entendo máis ben que a idea é poñer a primeira pedra para paliar un problema clásico do sistema financeiro europeo, como é a baixa penetración dos mercados de financiamento non bancario a nivel pemes (e non tan pemes). O dito: cuantitativamente non creo que se poñan moi alegres (contarán con que funcione máis a medida 4), pero cualitativamente é un salto moi relevante.

 

E a min só se me ocorre rematar cunha pregunta: houbo que agardar a xuño de 2014, case 6 anos despois da quebra de Lehman Brothers, "rescatados" (máis ben afogados) todos os países do Mediterráneo, e en España 4 anos con taxas de paro superiores ao 25%, para ver por fin esto. Por que?

Última actualización en
06Jun2014
 

Feijoo: 'O Rei' do paro

Non é só que Galicia teña, segundo a EPA, 135.000 parados máis que cando Feijoo chegou ao goberno hai 5 anos. Non é só que, peor aínda, o número de ocupados descendera en case 190.000 persoas. Non é só que, cando Feijoo chegou ao goberno hai 5 anos, a taxa de paro en Galicia estaba no 12,09% e hoxe está no 23,20%.

 

Non é só que haxa crise, porque a crise é para todos: o problema é que, desde que Feijoo chegou ao goberno, Galicia tiña un diferencial positivo do 30% con respecto ao conxunto do Estado en termos de desemprego, e hoxe o diferencial reducíuse ao 10%. Parabéns aos premiados.

 

 

Dúas visións do despoboamento de Galicia

Un pequeno adianto do meu último hobby académico...

 

Boa parte do problema demográfico de Galicia arrástrase do pasado, por exemplo, da forte emigración nos anos 60-80 que deixou fortemente descompensada a pirámide poboacional de 3/4 partes do territorio. No paper no que andamos a traballar o colega Xosé M. Filgueira e máis eu, buscamos eliminar ese efecto para comprobar que comarcas están a conseguir correxir o problema: isto é, malia perder poboación, a perda débese ao efecto arrastre e non a un agravamento da situación socioeconomica. Primeiros resultados:

 

 

Mapa á esquerda, despoboamento das comarcas galegas desde 1991. Mapa á dereita, mesmo mapa correxido o efecto arrastre da emigración dos anos 60-80. Destacan para ben, Verín e Valdeorras, o 'anel central' (un dos resultados que nos parecen máis interesantes) conformado por Carballiño - Ourense - Monforte - Sarria - Lugo - sureste da provincia da Coruña- Tabeirós (A Estrada). Destacan para mal, a Costa da Morte (Xallas (Sta Comba), Vimianzo e Muros, principalmente) e Ferrolterra, por non falar da Montaña d'A Fonsagrada ao sur da provincia de Ourense, no que a cousa segue a peor.

Última actualización en
09May2014
 
<< Inicio < Anterior 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Siguiente > Fin >>

Página 1 de 32

Usamos cookies para que conseguir una web funcional y agradable para todos los usuarios. Si quieres saber más sobre las cookies y como borrarlas, lee esta guía sobre cookies.

Puedes confiar en esta web.

EU Cookie Directive Module Information