Pon ‘português’ no teu CV

Publicouse hoxe o terceiro número da nosa ‘Revista FEE‘, revista da Facultade de Economía e Empresa da UDC.

 

Coincidencias da vida, a miña aportación, ‘pon português no teu CV‘, foi escrita e enviada días antes de que acontecera isto: o Parlamento de Galicia aprobaba por unanimidade achegar Galicia á Lusofonía e aproveitarmos as oportunidades que galego e portugués ofrecen. Tivo que ser unha ILP o que conseguira que o Parlamento aprobara por unanimidade o que en décadas ningún partido político se dignou en sacar adiante. Vaiche boa Vilaboa.

 

O texto aprobado é ben ilusionante (agora só falta que realmente se poña en práctica). Resumido polo Jornal de Notícias portugués, un dos medios do país veciño que se fixeron eco da boa nova, a aprobación da ILP levaría aparellada: 1.- O governo galego “incorporará progressivamente, no prazo de quatro anos, a aprendizagem da língua portuguesa em todos os níveis de ensino regrado” e o domínio do português “terá especial reconhecimento para o acesso á função pública e concursos de méritos”; 2.- Estabelece-se que o relacionamento “a todos os níveis” com os países de língua oficial portuguesa “constituirá um objetivo estragégico” do governo galego, fomentando a participação em fóruns lusófonos económicos, culturais, ambientais e desportivos”; 3.- O governo regional “tomará quantas medidas forem necessárias para lograr a receção aberta em território galego das televisões e rádios portuguesas mediante Televisão Digital Terrestre”.

 

Amén.

 

Velaquí o artigo publicado hoxe en Espazo FEE. Espero que lle abra os ollos a máis dun.

 

 

Pon ‘português’ no teu CV

 

Hai anos fun seleccionado para participar na última rolda dun proceso de selección de persoal do European Investment Bank, EIB, institución financeira da Unión Europea con sede en Luxemburgo. Adiántovos o final –non houbo sorte- porque non é diso do que vos quero falar.

 

No currículo en inglés que lles enviara dicía que as miñas linguas maternas son portugués e español. “Non vou quitar unha liña do currículo porque no EIB non saiban o que é o galego”, pensei… Cal sería a miña sorpresa cando unha parte da entrevista persoal versou sobre o tema: “En Luxemburgo o portugués non é idioma oficial, pero hai anos houbo moita inmigración de países de fala portuguesa e é un idioma moi falado. Algún dos teus pais é portugués?” –preguntaron. Viñéronme á cabeza as típicas e inútiles discusións sobre se galego e portugués son ou non a mesma lingua, sempre cargadas de tinturas políticas. Expliqueilles aos entrevistadores o contexto histórico, as pequenas diferenzas na escrita que permiten a recíproca comprensión, e as maiores diferenzas de sotaque na fala entre galego, portugués e brasileiro.

 

Entón, para a miña sorpresa, explicáronme que entendían a situación perfectamente porque alí pasa algo semellante entre luxemburgués e alemán. Luxemburgo é un país trilingüe onde os rapaces rematan o ensino obrigatorio con competencia perfecta en 4 linguas. Non sería difícil trasladar o modelo aquí: os nenos de primaria comezan con varios anos de inmersión lingüística no idioma propio do país, o luxemburgués (o galego), porque é “o idioma do corazón”. O ensino da norma internacional do luxemburgués, o alemán (portugués) así como o francés (español) xa están presentes no ensino desde moi cedo, incluída inmersión lingüística en alemán (portugués) do final da primaria ós primeiros cursos da secundaria. Progresivamente vanse introducindo o francés (español) e o inglés, rematando con varios cursos de inmersión lingüística en francés (español). Deste xeito, os alumnos rematan os seus estudos perfectamente competentes en polo menos 4 linguas, as 3 oficiais e máis o inglés.

 

Aquí non só os nosos incompetentes gobernantes levan décadas ignorando a facilidade coa que os galegos poderíamos adquirir perfecta competencia en portugués admitindo o seu ensino obrigatorio, incluso a través da propia materia de galego, senón que parecen ter máis consideración por quen prefire seguir o camiño da ignorancia e incompetencia lingüística para vivir en Galicia como se isto fose Murcia. Bilingües, disque se chaman.

 

Tempo despois da miña experiencia en Luxemburgo decidín que era tempo de superar as deficiencias do noso sistema de ensino obtendo unha acreditación oficial en portugués. A empresa onde traballaba, BBVA, viña de incrementar daquela a súa rede en Portugal, polo que decidiu engadir o portugués aos cursos de idiomas que ofrecía a empregados nos servizos centrais en Madrid. Requisito previo era facer unha proba de nivel para ver en cal dos 3 cursos de portugués podía entrar. Feita a proba oral e escrita recibín a chamada do profesor para darme o resultado da proba: “tienes un nivel superior a los que ofrece la empresa, no te puedo poner en clase con nadie”.

 

Dúas conclusións. Primeira, non somos uns bichos raros. Europa está chea de casos semellantes, conflitos que mudaron fronteiras non só políticas mais tamén lingüísticas, e alí onde a política non contamina o ambiente un código aceptado por todos é que dúas linguas que non son idénticas pero si moi próximas poden considerarse unha mesma lingua para efectos prácticos se permiten a dous falantes comunicarse entre si, cada un no seu rexistro. Así, quen non queira ver ó galego como a mesma lingua que o portugués, o que non pode negar é que saber galego é tan válido internacionalmente como saber portugués.

 

Segunda, proba diso é que agora que as multinacionais españolas queren investir en Portugal ou Brasil, e precisan directivos españois que falen portugués, pagarían por ter un nivel de portugués similar ó que ten un galego que nunca estudou portugués. E ti que falas galego non o vas acreditar no teu CV? Non digo que che vaia garantir un posto de traballo, pero nun mundo tan competitivo como este pode marcar a diferenza nun proceso de selección.

 

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *