Cork 2.0 on Rural Development

A second European Conference on Rural Development was organized by the European Comision, in Cork (Ireland), last September 2016. Cork 2.0 celebrated the 20th anniversary of the first Conference and the signing of the Cork Declaration on Rural Development.

cork-posterBack in 1996, the Cork Declaration already noted that “agriculture and forestry are no longer predominant in Europe’s economies, their relative economic weight continues to decline and, consequently, rural development must address all socio-economic sectors in the countryside”. Today, Cork 2.0 insists that the dynamism of rural areas requires integrated strategies and multi-sectorial approaches. This includes promoting diversification, innovation, employment and business development in circular, green and fosil-free economies. Investment in public and private services, infrastructure and capacity building is required.

Opportunities include sectors like bio-economy and waste, digitalisation, climate change, networking rural-urban links, and promoting regional diversity and rural identity. The main barriers, the lack of access to private and public capital (funding), a weak capacity and infrastructure, the culture and risk aversion of rural dwellers, the lack of opportunities for young people and small businesses, and not-appropriate education.

The presentations and notes from the speeches at the Conference may be downloaded at this website.

Mortes por atragantamento

1.400 mortes por atragantamento cada ano. Xa é a segunda vez que o escoito nos medios por unha campaña de certa Fundación de seguros española. E xa é a segunda vez que o meu sentido común dime: “non pode ser”. Iso son máis que mortes en accidentes de tráfico. Iso son 3 noticias ao día de “fulanito muere atragantado comiendo filete en un restaurante”.

atragant

Portal estatístico do Mº Sanidad, “mortes por ingestión de alimento que causa obstrucción de vias respiratorias”: 200.

Xusto a carón, a cifra da propaganda: “mortes por inhalación ou ingestión de obxectos que causa obstrucción…”: 1437. Curiosamente, esta estatística debeu sufrir un cambio de criterio en 2008, cando só se recoñecían 50 ao ano e pasan a máis de 1.300. No desglose so indica que corresponde a “inhalación e ingestión … en lugar no especificado”.

Non se corresponde, pois, tal cifra co que se di na campaña.

CHAVS, de Owen Jones

chavsCHAVS: THE DEMONIZATION OF THE WORKING CLASS

Gustoume o libro de Owen Jones. Resulta unha lectura un tanto irregular, machacona e repetitiva en moitos momentos, o cal e sorprendente para un xornalista. Pero algunhas das ideas que destila son brillantes, xeniais, e van ao miolo do asunto da perda de credibilidade da esquerda en UK –e por extensión, en Europa- nas últimas décadas.

A mellor das contribucións de Chavs é unha crítica que resulta demoledora para os que, coma min, acreditamos na social-democracia como a vía preferible de organización social (que coñezamos, cando menos). Continúa lendo

Presentación Nobel e artigos recentes

Tedes dispoñible a presentación da conferencia ‘A UDC explica os Nobel: O Premio Nobel de Economía 2014’ en documentos – presentations.

Tamén veño de actualizar a lista de artigos en prensa e publicacións académicas (artigos). Nos últimos meses fun bastante ecléctico en prensa: La Opinión, Revista Luzes, Economistas frente a la crisis, El Confidencial, Eldiario.es – Agenda Pública, Praza Pública (2), Contraposición, Economía digital…

O parasitismo da intermediación

Un breve apuntamento sobre o papel da intermediación na distribución comercial en España. O Banco de España ven de publicar un moi interesante estudo histórico sobre “La inflación en España. Un índice de precios de consumo 1830 – 2012”. Na páxina 13 ofrécese esta interesante comparativa sobre os prezos de producción en Murcia e de consumo en Madrid, en 1910, de diversos productos agrícolas.

Continúa lendo

Hopeless

I see this graph in Twitter, shared by @StephanieKelton , comparing savings rate and unemployment rate in the US:

I interpret this correlation between both variables as people increasing their efforts to save when they observe things are going bad in the economy (and a rising unemployment is indeed an evidence for that). In Spain there is a saying that goes “si las barbas de tu vecino ves cortar, pon las tuyas a remojar” (“if you see your neighbor’s beard cut, put yours to soak”) which not literally, it would be similar to “if you want peace, prepare for war”. This correlation would be a good evidence for that behavior.

However, when I search for similar data in Spain I get this: Continúa lendo

IEE, neutrales & apolíticos

Hai uns días os medios españois facíanse eco desta noticia: “Una Cataluña independiente no podría pagar las pensiones“.

 

Aparte dunha soberana gilipollez (nun sistema de reparto, unha das CCAA máis ricas per capita e con menor taxa de paro non pode pagar as pensións? simpáticos… aquí tedes unha explicación máis detallada), non vos perdades o nome do think tank que fai o estudo: INSTITUTO DE ESTUDIOS ECONÓMICOS. Non vos soa?

 

Lede este párrafo do primeiro artigo que vos ligo arriba porque é impecable! “Por vez primera alguien ajeno a la bronca política, el Instituto de Estudios Económicos, planteará desde el mundo académico y la pura economía, con números, las consecuencias de la independencia de Cataluña que proponen los políticos independentistas. Y los costes van a ser muy altos.” Xa sabedes, o de sempre: “nosotros hacemos ciencia, somos neutrales, sin ideología”.

 

Sabedes quen é o INSTITUTO DE ESTUDIOS ECONÓMICOS, think tank apolítico onde os houber?

 

Pois si. Os mesmos que onte nos regalaron a súa superinnovadora receta para a sostenibilidade das pensións: “La jubilación a los 70 años“. IEE, think tank da CEOE, presidida por J.L.Feito, economista jefe da CEOE. Esos apolíticos, neutrales e independientes. Que majos son!!

Mención en El Confidencial

Parece que o meu primeiro artigo en Economía Digital, ‘Fin do austericidio, fin da recesión‘, tivo relativamente bastante trascendencia. Primeiro foi a sección Agenda Pública de eldiario.es a que se puxo en contacto conmigo para pedir unha colaboración sobre os perigos da devaluación interna. Artigo que, por certo, hai 10 días que enviei á redacción e aínda segue pendente de publicación…

Mentras agardamos por este artículo, durante a fin de semana chegou un segundo contacto. Carlos Sánchez, director adxunto de El Confidencial, enviaba un correo para facernos saber que lera o artigo de Economía Digital e o paper teórico en ISRN Economics e quería citalos. O sábado publicaba ‘Un error que pagará caro la economía‘ onde se facía eco dalguns dos nosos comentarios:

“Como han recordado recientemente los profesores David Peón y Fernando Rey, de la Universidad de A Coruña, es completamente iluso poner todos los huevos de la política económica en el cesto de las exportaciones. ¿Por qué? Porque casi el 80% del PIB es consumo interno (59% privado y 20% público), mientras que las exportaciones netas representan apenas el 2,9% del PIB.

Un sencillo ejemplo lo demuestra: si la bajada de salarios y los recortes en el sector público reducen el consumo interno un 1%, eso quiere decir que el PIB se contraerá un 0,8%, por lo que para compensar esa caída las exportaciones netas (diferencia entre lo que se vende y lo que se compra) deberían crecer nada menos que un 27%, y para crear empleo (a partir del 1% de crecimiento del PIB), debería hacerlo a niveles superiores al 70%. Como se ve un escenario imposible al que se agarra el Gobierno para crecer, lo cual choca con la realidad.

The price of inequality

 

Nestas festas agasalláronme o último libro de J. Stiglitz, The Price of Inequality. A estas alturas ainda o estou lendo, pero cada páxina que transcorre máis convencido estou que esta será unha obra de referencia nos vindeiros anos. Máis aínda, está conseguindo algo que se me antollaba imposible: que alguén coma mín que paso os días, as semanas e os meses estudando economía e finanzas e documentándome sobre a crise global, descubra con The Price of Inequality a dimensión da monumental estafa económica, política, social e democrática que nos están colando. Parafraseando a Woody Allen, lendo a Stiglitz ‘le entran a uno ganas de invadir Polonia’.

 

 

No inicio non tiña máis expectativa que a intuición de comezar a ler un interesante libro onde, imaxinaba, Stiglitz resumiría aspectos como o crecente nivel de desigualdade nas sociedades occidentais (do que xa falamos aquí, véxase ‘Top incomes database’), que a maior desigualdade social menor crecemento e maior inestabilidade macroeconómica, que a desigualdade no acceso á educación supón o desperdicio do noso ben máis prezado, o capital humano, etc. Pero axiña comprobei que era iso… e moito máis:

 

“Some people say we have this inequality because some people have been contributing much more to our society, and so it’s fair that they get more. But then you look at the people who are at the top and you realize they’re not the people who have transformed our economy, our society. They’re not the inventers of the lasers the transistors, the computer, the discoverers of DNA. They’re the bankers that exploited the poor, the CEOs who took advantage of the deficiencies of our corporate governing structure to a larger and larger share of the corporate revenues without increasing the productivity and performance of the companies or our economy as a whole.”

(Extraído desta entrevista en Rolling Stone)

 

Dúas son as ideas chave da obra de Stiglitz. Primeiro, que as rendas do top 1% non proceden da innovación e da competitividade empresarial, senón na súa maioría dun proceso de extracción de rendas (‘rent-seeking’) ao resto da sociedade: especulación financeira, préstamos de risco, remuneracións dos executivos, rendas de monopolio, concesións públicas, extracción de recursos naturais a prezos de coña, lobbies de compañías farmacéuticas conseguindo prezos preferentes da administración, rescates bancarios pagando a factura de accionistas e bonistas, leis de bancarrota que protexen ás multinacionais e deixan na cuneta desafiuzamentos e inclusive ata os préstamos de estudiantes, etc. etc. etc. Ducias de exemplos e referenciando toda a literatura académica que o xustifica (se es economista non deixes de ler as footnotes!!)

 

A segunda idea fundamental, que este imparable proceso de crecente desigualdade está pervertindo a propia esencia das nosas democracias. O poder político está en mans do top 1% (un proceso agravado en USA porque alí o financiamento por parte das empresas privadas aos partidos políticos, ás campañas electorais, aos xuices e fiscais, etc. é perfectamente legal), de xeito que levan décadas asegurándose as leis (ou excepcións ás mesmas) que lles garantan maior poder económico e político. “Economic inequality puts our democracy in peril by undermining our basic principles of one person, one vote; and how our notion of America as a land of opportunity has been undermined and our principle of justice for all has been perverted into justice for those who can afford it”. – (da mesma conversa en Rolling Stone)

 

Son dúas ideas chave pero hai moitísimo máis. É imposible resumir nun breve artigo a cantidade de información e ideas esenciais que transmite Stiglitz sobre o funcionamento do sistema político e económico, así que non podo máis que rematar recomendando que leades The Price of Inequality… canto antes!!